Reyn's Room

You're all I need to get by.
Like the sweet morning dew,
I took one look at you,
And it was plain to see,
you were my destiny.
With my arms open wide,
I threw away my pride
I'll sacrifice for you
Dedicate my life to you
I will go where you lead
Always there in time of need
And when I lose my will
You'll be there to push me up the hill
There's no, no looking back for us
We got love sure 'nough, that's enough
You're all, You're All I need to get by.


You're all I need to get by.
Like an eagle protects his nest, for you I'll do my best,
Stand by you like a tree, dare anybody to try and move me
Darling in you I found
Strength where I was torn down
Don't know what's in store but together we can open any door
Just to do what's good for you and inspire you a little higher
I know you can make a man out of a soul that didn't have a goal
Cause we, we got the right foundation and with love and determination


You're all, you're all I want to strive for and do a little more
You're all, all the joys under the sun wrapped up into one
You're all, You're all I need to get by.

Death Cab For Cutie

I want to live where soul meets body
And let the sun wrap its arms around me
And bathe my skin in water cool and cleansing
And feel, feel what its like to be new

Cause in my head there’s a greyhound station
Where I send my thoughts to far off destinations
So they may have a chance of finding a place
where they’re far more suited than here

And I cannot guess what we'll discover
When we turn the dirt with our palms cupped like shovels
But I know our filthy hands can wash one another’s
And not one speck will remain

And I do believe it’s true
That there are roads left in both of our shoes
But if the silence takes you
Then I hope it takes me too
So brown eyes I hold you near
Cause you’re the only song I want to hear
A melody softly soaring through my atmosphere

Where soul meets body
Where soul meets body
Where soul meets body

And I do believe it’s true
That there are roads left in both of our shoes
But if the silence takes you
Then I hope it takes me too
So brown eyes I hold you near
Cause you’re the only song I want to hear
A melody softly soaring through my atmosphere
A melody softly soaring through my atmosphere
A melody softly soaring through my atmosphere
A melody softly soaring through my atmosphere

Feeling ko lalagnatin na naman ako. Iba kasi yung pakiramdam kapag nandiyan ka. Buhay na buhay. Punung-puno ng mga masasayang alaala. Lagi akong nakangiti. Lagi mo kong pinapatawa. Kung sabagay, ganun din naman ako sayo. At ganun ang role natin para sa isa't isa. Alam kong masaya ka rin sa mga ginagawa ko. At makita lang kita na may ngiti sa'yong mga labi, nakukumpleto na ang araw ko. Sumasaya na ang buhay ko.

Pero tila binabawi ang lahat ng kasiyahan ko kapag wala ka na sa tabi ko. Ayoko talaga ng pakiramdam kapag hinahatid mo ko sa sakayan, kapag nagpapaalam ka na sakin. Kapag nakikita kitang dumudungaw pa rin kahit ako'y nakasakay na at ang jeep ay malayo na. Kay bilis ng oras. Parang kanina lang ay hawak mo ang aking mga kamay. Parang kanina lang ay yapos mo ang aking katawan. Ngayo'y naglalakbay sa kawalan ang mga gunitang iniwan mo sa'kin - nag-iiwan ng isang tanong na naghahanap ng agarang kasagutan: "Kailan kaya kita muling makikita't makakasama?"

Ganito pala ang umiibig. Bawat oras, minu-minuto, bawat paglipas ng sandali'y naaalala mo ang taong minamahal mo. Inaasam mong lagi mo siyang kasama. Hinahanap-hanap mo ang paglalambing niya. Tila ang isang bahagi ng iyong pagkatao'y hindi buhay kapag wala siya sa iyong gunita. Naalala ko noong sinabi mo sa akin na sana'y keychain mo'ko, nang sa gayo'y kahit saan ka magpunta'y alam mong nariyan lang ako, lubos na iingatan at aalagaan. Sana nga'y keychain mo ako. Sapagkat kahit saang landas ka man mapunta, gusto ko'y naroon din ako. Gusto ko'y ang lahat ng mga kasiyahan at paghihirap mo'y nararanasan ko rin. Sabay tayong tatawa, sabay tayong iiyak. Sabay nating tatahakin ang mga pagsubok sa buhay. Sa mga pagtatagumpay mo, problema sa pamilya, mga hinaing at kakulangan, gusto ko'y nariyan ako para umalalay at sumuporta.

Ibang klase ka. Ikaw lang nagpabaliw sa'kin ng ganito. Sa sobrang baliw ko minsa'y hindi mo na nagugustuhan ang pagiging worried ko sa maraming bagay. Noong una'y marami pa akong pag-aalinlangan, mga tanong na gusto kong hanapin ang sagot mula mismo sayo ngunit ako'y bigong malaman ang mga iyon. Ngunit habang lumilipas ang mga araw ay unti-unti nang nawawala ang mga pangambang iyon. Unti-unti ko na ring nararamdaman na may saysay ang bawat sandaling nailaan ko para sa'yo. Na may malinaw na landas tayong patutunguhan. Isang landas na puno ng mga masasayang alaala na kailanma'y hindi malilimutan. Totoo nga ang kasabihang darating ang mga kasagutan sa iyong mga tanong kapag tumigil ka na sa pagtatanong. Ngayo'y mas palagay na 'ko sa'yo. Wala na 'kong pakialam sa hitsura ko, kung bagong gising man ako o hindi naghilamos. Dahil ikaw ang aking minamahal, ikaw ang aking kaibigan, kapatid, karamay sa buhay. Sapagkat kapag kasama kita'y wala na akong dapat itago pa.



P.S. Sorry sa pagsabi kong magtrabaho ka na lang, ngayo'y buo na talaga ang desisyon ko, at ito ang gusto kong gawin mo. Ipagpatuloy mo ang pag-aaral, dahil para sa'yo rin 'yan. Konting tiis na lang naman...

People tend to always ask, on most occasions I'd care to bother, how my life's been going these past few days. As most antiquated answers would be given, I'd usually answer, "I'm all OK" or "I'm happy."

I am the person who can easily show how I feel. If I'm happy, I'd smile. If I'm sad, I'd frown and sit on the corner and think a lot. But the difference between a "can" and a "will" takes a lot of courage for me to define. Most of the time, I keep the emotions deep inside me, and people won't see how I really feel, and, after all, they won't even bother to care.