Monday, September 24, 2007

Childhood Afternoon Memories

My mom told me that I was a naughty boy. She said I do not sleep every afternoon and I just play outside with the other kids - tumbang preso, balat-kendi, patintero, card games, langit-lupa - these were some of my favorites.

I never had the opportunity to unravel the physical boundaries of the street in our barrio where I was born, raised and exposed, until such time that I learned how to walk with my feet and reach a total of a hundred miles per day, with sunlight's too much exposure on my skin. At first, I was kind of vacillating whether to explore and discover for myself things I haven't seen and places I haven't been to. Way back then, an area named Purok 6, used to be called as 'drug pushers' and drug addicts' haven', was the most avoided but at the same time most popular place in our barrio. Every children were afraid to go there. Rumors have been spreading out that children who reach that area were being caught by conglomerates of prohibited drug users and pushers, and they were never returned back to their homes. That was the most frightening story for me because as the last child in the family, I am the one who is loved by everybody, and I will be very sad and they will be very sad too if I were to be caught by those people. So whenever I try to reach the kanto, I never walked to the left, because that's the way to Purok 6. To the right is the way to my elementary school, the park, and the church.

Because I hate sleeping during the time where the rest of my family members were asleep, I preferred to play outside with my favorite playmates. Usually, the crowd-taker game was patintero. If we do not have the chalk to mark the lines on the ground for the path of the people who block the players on reaching the other base, the dirty water in the furrows would be sufficing. I can easily reach the next block (square) without being reached by the taya due to my agility.

I remember I also had collections of different candy wrappers. Expensive and uncommon candy wrappers are considered collector's item. When you sell that or exchange for another candy wrapper(s), it would usually entail a lot.

Teks, or cards of popular children TV shows then (some to mention are Masked Rider Black, Zenki, BT X, Cedie, Princess Sarah, Charlotte, Heidi, Bioman, Shaider, and many more) were usually things for trade, as usual, to another teks. Also, teks are used to place on the palm in giving a high five. When a card faces front and the other do not, the one who owns the front-faced card gets the other card. I can recall I had a collection of different teks wrapped on a rubber band. Later on, all my teks were gone and I migrated my passion on collecting POGs (circular, thicker, and bigger cards) and NBA cards.

Some of the older boys then constructed a mini basketball court in front of our house. I was so happy and I even requested my Dad to buy me a ball that will fit into the ring. Almost everyday I never failed to dunk and lay-up. Until my mom noticed that I was getting too addicted to it that I forgot to study my lessons. What she did was cut the ball with a stilleto so I cannot play with it anymore. I cried a little loud but I had nothing to do. I thought about my mother as an antagonist of my desires. But when I forgot how to make a free throw and my passion for basketball totally dissolved, I understood why she did that.

Even if the night hasn't come yet, we still play taguan or hide and seek. Usually, there were cheaters who just hide beside or on the back of the it just to save himself on being the next it. But I was not a cheater. In fact, I hide on bushy places and I even get cuts because of plants' and flowers' thorns. That's what I can risk just to save myself on not being it.

After long hours of playing outside during afternoons, my ate used to refresh and wash me up. She used to clean my feet and hands full of dirt. She used to scrub my dirty little body. And when I am finally cleaned over, it's time for me to take my dinner, stay just inside the house, locked and prohibited on going out, with the fear of people from Purok 6, manananggal, and werewolves.

Friday, September 14, 2007

Take a break, have a brisk laugh

Jack, a smart businessman, talks to his son.

Jack: "I want you to marry a girl of my choice"
Son: "I will choose my own bride!"
Jack: "But the girl is Bill Gates's daughter."
Son: "Well, in that case…"

Next Jack approaches Bill Gates.
Jack: "I have a husband for your daughter."
Bill Gates: "But my daughter is too young to marry!"
Jack: "But this young man is a vice-president of the World Bank."
Bill Gates: "Ah, in that case…"

Finally Jack goes to see the president of the World Bank.

Jack: "I have a young man to be recommended as a vice-president."
President: "But I already have more vice- presidents than I need!"
Jack: "But this young man is Bill Gates's son-in-law."
President: "Ah, in that case…"

-------------------------------------

Two men met at a bus stop and struck up a conversation. One of them kept complaining of family problems. Finally, the other man said: "You think you have family problems? Listen to my situation."

"A few years ago, I met a young widow with a grown-up daughter. We got married andI got myself a stepdaughter.

Later, my father married my stepdaughter. That made my stepdaughter, my step-mother. And my father became my stepson. Also, my wife became mother-in-law of her father-in-law."

"Much later the daughter of my wife, my stepmother, had a son. This boy was my half-brother because he was my father's son. But he was also the son of my wife's daughter which made him my wife's grand-son. That made me the grand-father of my half-brother."

"This was nothing until my wife and I had a son. Now the half-sister of my son, my stepmother, is also the Grandmother. This makes my father, the brother-in-law of my child, whose stepsister is my father's wife, I am my stepmother's brother-in-law, my wife is her own child's aunt, my son is my father's nephew & I am my OWN GRANDFATHER!"

"And you think you have FAMILY PROBLEMS!?"


from Laughter is the best medicine

Monday, September 3, 2007

Hustisya para kay Cris Mendez

Cris Anthony Mendez
(1987-2007)



Tulad ng mga kaanak at kaibigan ng UP Diliman graduating student at umano'y hazing victim na si Cris Anthony Mendez, nakikidalamhati rin ako sa kanila - sa kanilang paghahanap ng katotohanan at pagsisigaw ng hustisya.

Si Cris, o CA sa kanyang mga kaibigan, ay isang aktibong student council officer sa UP. Nang mabasa ko ang blog entry sa buhaybahay, nadurog ang puso ko. Naisip ko tuloy 'yung panahong nag-i-inquire pa lamang ako sa admission ng UP Los BaƱos kung saan natanggap ako sa kursong Civil Engineering. Ibinalita kasi noong may pinatay na graduating student doon, kaya't sa pangamba'y hindi ko na itinuloy ang pagpasok sa unibersidad, kahit alam kong masasayang ang pagkakataon.


wala na. di ka na namin makikita...


Mahirap talagang magpaalam sa minamahal ano? Na kahit anong gawin nati'y hindi na maibabalik ang dati, hindi na natin siya makikita, hindi na natin maa-appreciate ang kanyang kabutihan. At tanging ang mga masasayang alaala na lamang ang matitira. Yoong mga panahong kay sarap ng kanyang mga ngiti at parang buhay na buhay pa rin siya...sa ting puso at isipan.


Wednesday, August 29, 2007

Logical Legality

Every aching heart still deserves a little cure...


After having failed his exam in "Logistics and Organization", a student goes and confronts his lecturer about it.

Student: "Sir, do you really understand anything about the subject?"

Professor: "Surely I must. Otherwise I would not be a professor!"

Student: "Great, well then I would like to ask you a question. If you can give me the correct answer, I will accept my mark as is and go. If you however do not know the answer, I want you give me an "A" for the exam. "

Professor: "Okay, it's a deal. So what is the question?"

Student: "What is legal, but not logical, logical, but not legal, and neither logical, nor legal?"

Even after some long and hard consideration, the professor cannot give the student an answer, and therefore changes his exam mark into an "A", as agreed.

Afterwards, the professor calls on his best student and asks him the same question.

He immediately answers: "Sir, you are 63 years old and married to a 35 year old woman, which is legal, but not logical. Your wife has a 25 year old lover, which is logical, but not legal. The fact that you have given your wife's lover an "A", although he really should have failed, is neither legal, nor logical."


- context taken from Laughter is the best medicine

Tuesday, August 14, 2007

Pic of the day


Sino'ng bibili d'yan?

Thursday, July 26, 2007

dyip


8 a.m. na ako nakaalis ng bahay kaya nagmamadali na ako papuntang office. Ma-traffic kasi sa bandang Central (Tandang Sora) at jeep pa ang sinasakyan ko, kaya inaasahan ko na ang isang oras na biyahe. Dalawang jeep ang sasakyan ko papasok ng office. Yung una, jeep mula sa terminal ng aming community hanggang sa COA. Pagbaba ng COA'y tatawid ka sa pedestrian lane para makarating sa kabilang side ng high way. Delta/Hi-way/MRT ang sasakyan ko, o kaya ay kahit anong jeep bound to Quezon Avenue. Tuwing pumapasok naman ako sa school, FX lagi ang sinasakyan ko pero dahil mahirap makahanap ng FX kapag ganoong oras ay jeep na lang ang pinili ko kung papasok sa office.

Pagkatawid ko mula sa kabilang kabilang bahagi ng high way naghanap kaagad ako ng jeep na may karatulang "Delta/Hi-way/MRT". Puro biyaheng Cubao ang nakita ko, kaya nang makakita ako ng karatulang "Hi-way" ay agad akong sumakay. Wala pang lamang pasahero ang jeep, kaya pinili kong sa harapan umupo. Nagbayad na rin ako pagkaupo ko. Sa konting pag-usad ng jeep ay may sumakay naman na lalaki, dun din sa harapan at tabi kami. Nagbayad din siya kaagad at sinabing "Eto, high way ohh..". Ilang saglit lang ay nagtanong yung lalaki ng "Liliko (magyu-u-turn) ba to?". Sumagot yung driver, na medyo may katandaan na, "Kakanan ako ah..". Pagkasabi niyang yun ay sinabi ng lalaki na bababa na lang daw siya, kaya binalik din yung bayad niya. Biglang sumagi sa isip ko na 'high way lang pala 'tong jeep na 'to, kung dun ako bababa ay malayo pa ang lalakarin ko, siguradong male-late na 'ko niyan..'. Labag man sa aking kalooban ay tinanong ko si manong driver, "Magha-hi-top po ba kayo?" (Tinanong ko pa rin 'to kahit alam ko na ang sagot). "Bababa na lang rin po ako". Alam kong nainis yung driver, kasi wala na nga siyang makuhang pasahero (sa dami ba naman ng bumibiyaheng jeep) ay bumaba pa kaming dalawa na siguro'y buena mano niyang mga pasahero. May sinabi siya, "Alam mo nang...blah blah..". Nakonsensya tuloy ako sa ginawa ko, pero kung nanatili ako do'n ay male-late lang ako. Sinoli niya rin yung binayad kong 12 pesos. Nag-sorry ako pagkababa ko ng jeep, kahit alam kong pabulong lang 'yon at hindi niya narinig.


Isa lang si manong driver sa libu-libong Filipino jeepney drivers na araw-araw ay nakikipagsapalaran sa mga kakalsadahan para kumita at may maipangsiksik sa gutom na mga sikmura ng kanyang pamilya. Kung iisipin mo ang gastos mula sa gasolina hanggang sa boundary, ay napakaliit lang ng kinikita ng isang jeepney driver sa loob ng isang araw. Sa isang panayam noong 2003 sa pangulo ng PISTON, isang major organization ng drivers at operators, ang daily gross income raw ng isang jeepney driver ay Php1,200, samantalang ang gastos nila para sa diesel ay umaabot ng Php540 sa isang araw. Bawasan mo pa ng Php500 bilang boundary fee, at ang matitira na lang ay Php160 - hindi sapat(28.83% lang) sa pangangailangan na Php555 kada araw ng average Filipino family para makaraos sa pang-araw-araw, ayon na rin sa pag-aaral na isinagawa ng Ibon Foundation.


Ang mga datos na 'yan ay naitala apat na taon na ang nakalilipas. Nagtaas na ang minimum fare mula 4 pesos hanggang 5 pesos hanggang 7.50 pesos at ngayo'y rollback sa pamasahe na 7 pesos. Pero makabawi man ang mga driver sa mas mataas na singil sa pamasahe ay lugi pa rin sila dahil nagtaas na rin ang langis. Nagtaas na rin ang ibang pang mga pangunahing produkto na kailangan ng pamilyang Pilipino.

"Hari ng Kalsada" mang maituturing ang mga jeepney drivers ay alipin naman sila ng kahirapan ng lipunan. Isang lipunang laganap ang mga gutom ang sikmura pero patuloy sa pagkayod para sa kaunting halaga.

Thursday, July 12, 2007

Maasim na pagtanggap sa pagkaing Pinoy

Kilala ang Pilipinas bilang mga hospitable na mamamayan. Kilala rin tayo sa husay sa pag-perform at pagbibigay-kasiyahan sa mga tao. Kilala tayo sa buong mundo bilang mga mamamayan ng walang-kasawaan at walang katapusang SMS (text message). Kilala tayo bilang mga domestic helpers, nurses, katulong, at factory workers.

Pero kung paasiman sa pagkain ang pag-uusapan, hindi tayo masyadong nabibigyang-pansin. Saan ka nakakita ng mga international at foreign-class restaurants na ang ino-offer ay adobo, bagoong, kilawin, at atsara? Marahil sa iilang kainan oo, pero ayon na rin kay Sara Dickerman, isang American restaurant cook, sa America daw, hindi masyadong kilala ang mga pagkaing Pilipino, maliban na lang doon sa mga Filipino communities.

Sa pagbisita ko sa iba't ibang lugar sa Internet nakita ko ang article na pinamagatang A World of Sours ni Dickerman sa chow.com. Tungkol ito sa isang cookbook titled Memories of Philippine Kitchens ng mag-asawang Pinoy na sina Romy Dorotan at Amy Besa, na siya ring may-ari ng Cendrillon restaurant sa New York. Isinaysay ni Dickerman ang pagkaing Pinoy bilang isang pagkaing masarap lutuin sa bahay at pagkaing mas pinalasa ng ilang dekada at daan-taong pananakop ng dayuhan, kabilang na ang US. Mula sa lasa, paraan ng pagluluto, mga sangkap na ginagamit, at ilang mga pandagdag sa lasa ay buhat ng impluwensya ng mga Spanish, Japanese, Chinese, at Americans. Isinama rin ng author ang mga sikat na pagkain kada rehiyon. Halimbawa na lang, sa Ilocos, ay popular ang bagoong minamon na hinahalo sa pinakbet. Nandun din ang description ng itlog na pula na kapares ay kamatis, ang sarili nating version ng longganisa, sausage, at recipe ni Dorotan about sa isdang tinatawag na Pompano.

Sa libro nina Dorotan at Besa nalaman ni Dickerman na hindi lamang nagbibigay ng description ang mag-asawang cook kung pano ihanda ang pagkain, o kung paano ito lutuin. Binibisita rin nila ang mga lugar sa Pilipinas tungkol sa kung paano ang paraan nila ng pagluluto. Anila, bawat region daw ay may kanya-kanyang masterpieces - pasarapan sa pagluluto ang labanan! May mga sariling version ang bawat regions ng mga panibagong pagkain, pero may mga nag-i-stand-out pa rin! Ilan pang mga pagkaing Pinoy na tinalakay sa libro ay adobo, lumpiang shanghai, pansit (noodles), bibingka, at lechong baboy. Isinulat pa nga ng mag-asawa na pwedeng maging national dish ng Pilipinas ang "adobo" dahil alam ng maraming Pinoy ang pagluto nito, bukod pa'y ang masarap na paghahanda at kanya-kanyang pagpapasarap pa sa lutuing ito.

Gayunpaman, hindi raw lahat ng pagkaing Pinoy ay bagay ng magkaroon ng "version" nito sa ibang bansa. Ang original, the best pa rin! Marahil hindi maaaring alisin yung "uniqueness" ng mga pagkaing Pinoy. Mahirap daw ilarawan kung paano ihanda at lutuin ang mga sangkap na gagamitin sa isang putaheng Pinoy. Kasi, tanging mga Pilipino lang ang nakakaalam kung paano. Pumunta ka muna sa Pilipinas at maging isa ka munang Pilipino bago mo matikman ang tunay na sarap ng adobo, kare-kare, mechado, pansit bihon, batchoy, tinola, arroz caldo, lumpia, lechong baboy, pusit, tinapa, bangus, danggit, longganisa, dinuguan, puto, bibingka, chicharon, sinigang, bagoong, chiffon cake, leche flan, cheese cakes, barbecue, sauces, soups, at marami pang ibang katakam-takam na Pinoy dishes!

Iba-iba man ang lasa at paraan ng pagtanggap ng ibang bayan sa pagkaing Pilipino, hindi pa rin naman mawawala ang pagkaing nagbubuklod sa bawat pamilyang Pilipino sa hapag-kainan. Lalo na kapag masarap ang ulam na specialty ni nanay, siyempre sabay-sabay kakain ang pamilya! Sasamahan pa minsan ng desert at refreshers! Kaya hindi man makilala sa ibang lugar ang pagkaing sariling atin, at least ito naman ang simbolo ng ating pagiging Pilipino. Nando'n pa rin yung mga ngiti sa labi at kilig na nararamdaman tuwing kumakain ng maasim na sinigang na baboy, humihigop ng mainit ang malinamnam na arroz caldo, at tsumitsibog ng paboritong kare-kare with special bagoong.

Chicken Adobo, isa sa mga paboritong Filipino cuisines.
(Photo from Wikipedia)
(Nais kong magpasalamat sa article ni Sara Dickerman, bilang reference ko sa pagsulat ng entry na ito.)

Wednesday, July 11, 2007

'Eto ba ang children of the future?

I came across a website from searching entries for a keyword of my community. By chance, na-click ko ang isang link that redirected to the URL posted at the end of this post. I don't know who the photographer is, pero ang nakalagay lang dun is US-based siya. But the keywords of these pictures are bagong silangan quezon city manila asia which means, sa community nga namin kinuha ang mga pictures na 'to. Pero I still have doubts kasi hindi ko ma-recognize kung saan banda yung mga lugar na pinagkunan ng mga pictures na ito.

Kung totoo mang sa aming lugar ito o hindi, iisa lang ang pinahihiwatig ng mga pictures na 'to: ang lumalalang kalagayan ng mga kabataan sa Pilipinas. Laganap ang malnutrisyon na bunga ng kahirapan ng buhay. Ang mga batang ito, na sa murang edad ay nagtatrabaho upang may maipangsiksik lang sa tiyan, ay siya sanang mga "pag-asa" ng bayan. Sana, nakakapaglaro sila at nagiging masaya. Sana, nakakapag-aral sila at natututo ng mga aralin sa eskwela. Sana, nakakakain sila ng tatlong beses sa isang araw at nakakukuha ng sapat na nutrisyon. Pero, base sa ipinapakita ng mga larawang ito, unti-unti nang nagdidilim ang liwanag ng pag-asang magpapabago sa ating hinaharap. Malaki ang bilang ng population ng mga kabataan, lalo na yung mga nabibilang sa bracket na 15 years old at pababa. Napakamurang edad kung iisipin, marami pang mga makabuluhang bagay na gagawin. Pero milyun-milyon sa mga batang ito ay palaboy, malnourished, salat sa kaalaman dahil walang pinag-aaralan, at kulang sa tamang pagkalinga at pagmamahal. Ang masama pa, ang pinakamalulupit na ibinubunga ng isang komunidad sa mga kabataan, tulad ng pagka-involved sa mga krimen, sekswalidad, pagnanakaw, at paggamit ng bawal na droga, ay natutunan na ring gawin ng ilang mga kabataan.

Nagtataka tuloy ako kung bakit hindi balanse ang pag-unlad ng Pilipinas. Hindi balanse, ibig sabihin, sa iilang sektor lang ang umuunlad. Sa kasalukuyan, naka-classify ang Pilipinas as newly industrialized country. Maunlad sa business process outsourcing at marketing, pero nananatiling lagpak ang kalagayan ng edukasyon at serbisyo-publiko. Laganap pa rin ang katiwalian sa gobyerno. Mataas pa rin ang jobless people kahit in-demand at maraming job opportunities. Kaya ang masamang epekto, at ang unang tinatamaan nito, ay ang poor sectors. Ang mga mahihirap. Ang mga nabubuhay below the poverty line. Ang mga less than 3 times lamang kumakain (o minsan pa nga'y walang pagkain sa isang araw). Ang mga napipilitang magtrabaho dahil kumakalam ang tiyan. Ang mga batang ito...







Matagal nang problema ng bayan natin ang suliraning ito. Kailan kaya masosolusyunan? Kailan kaya makakadama ng kaginhawaan ang mga batang ito? Kailan kaya sila makapag-aaral, makapaglalaro, at makakakain nang sapat? Ang sagot ba'y nasa kanila mismo o kailangan nila ng tulong? Maaaring nasa iyo ang solusyon!

Maraming mga ahensiya ng gobyerno at mga NGOs ang may mga programa para sa mga kabataan. Maging ang international community ay sangkot sa pagsugpo sa kaawa-awang kalagayang ito ng lipunan. Nariyan ang UNICEF (United Nations Children's Fund) na nagbibigay ng serbisyo sa kalusugan at pangkalahatang kalagayan ng mga kabataas sa buong mundo. Sa pamamagitan ng mga kontribusyong nakokolekta sa ilang sangay ng gobyerno at mga pribadong mamamayan, natutulungan ang maraming kabataan. Naaalala ko pa nga dati nung nasa grade 5 pa lang ako ay nagbebenta ng mga Christmas cards ng UNICEF. Siyempre, ang fund na makokolekta rito ay mapupunta sa kapakanan ng mga kabataang kailangan ng tulong at pagkalinga.

Isa lamang ang UNICEF sa mga charitable institutions for children. Ilan pa sa kanila'y ang Make-A-Wish Foundation, Save the Children, World Vision, PCSO, Jollibee, McDonalds, ABS-CBN Foundation, GMA Foundation, Tuloy Foundation, Gateway to Heaven, The Sidewalk Angels, Missionaries of Charity, at marami pang iba!

Kahit kaunting tulong sa kahit paanong paraan ay MALAKI nang pagbabagong maidulot sa mga kabataang ito. 'Wag mong sayangin ang oras mo sa ilang wala namang kabuluhang bagay kung nasa harap mo na ang mas karapat-dapat bigyang pansin. Ang mga kabataang namamalimos sa kalsada, na imbes na pinandidirihan ay dapat tulungan, dapat bigyang-pagmamahal. Kung sa una'y nandiri o naasar ka sa mga batang kinalabit ka na lang bigla, o sa batang bigla na lang sumasampa sa jeep at nagpupunas ng iyong sapatos, bumawi ka sa kanila! Ipakita mong sila'y nabibilang sa populasyong kailangan pakitaan na sila ri'y may pribilehiyo at karapatang sumaya. Bumawi ka sa pamamagitan ng mga donasyon sa mga charitable foundations for children.

Kung gusto mong mag-sorry dahil hindi mo sila nabigyan ng kahit kaunting barya, o kung nairapan mo sila sa daan, maaaring hindi mo na sila ulit makita. Hindi dahil nakikipagsapalaran sila sa ibang lugar at dun namamalimos at naghahanap ng pagkain, kundi dahil nagbago na ang direksyon nila sa buhay, maaaring nakupkop na sila ng mga may mabubuting puso, o kaya'y napaaral na sila at napakain ng pondong naipon mula sa kaunting baryang donasyon mula sa IYO.

Credits: Images taken from http://www.photographersdirect.com/